Obrębie położonych masyw

Turystyka

Przekraczanie Sztubajów jest trudne, gdyż nie posiadają one łatwo dostępnych przełęczy. Znaczenie komunikacyjne mają jedynie znajdujące się na obrzeżach masywu przełęcze: Brenner z linią kolejowa, szosą i autostradą oraz Timmelsjoch z prowadzącą przez nią szosą wysokogórską.

Szczyty tej grupy zaliczane są w zdecydowanej większości do trudnych i wymagających dobrego przygotowania alpinistycznego. Zwiedzanie masywu ułatwiają liczne, ogólnie dostępne schroniska m.in. Sulzenau Hütte, Amberger Hütte i Insbrucker Hütte.

Sztubaje są ważnym ośrodkiem turystyki, alpinizmu i narciarstwa alpejskiego. Dojazd do podnóża masywu najlepszy jest od strony Innsbrucku. Najważniejszym ośrodkiem narciarskim jest dolina Stubai Tal oferująca możliwość jazdy na nartach również latem. Innym ważnym ośrodkiem narciarskim jest miejscowość Küchtai.

Często jako południowy fragment w obrębie Sztubajów uznaje się masyw górski Texel. Natomiast nie zalicza się do Sztubajów położonych na południowy wchód od nich Alp Sarntalskich, mimo, iż leżą one na północ od Doliny Adygi.

Topografia

Sztubaje stanowią wyraźnie wyróżniający się masyw górski w obrębie Centralnych Alp Wschodnich. Nazwa masywu pochodzi od nazwy doliny Stubai Tal położonej po jego północnej stronie.

Od Alp Tuxeralskich i Alp Zillertalskich oddziela je przełęcz Brenner, natomiast od Alp Ötztalskich przełęcz Timmelsjoch. Od wschodu ogranicza je dolina rzeki Söll (dopływ Innu), od zachodu - dolina Ötztal. Północne ograniczenie Sztubajów stanowi dolina rzeki Inn. Ich południowym ograniczeniem jest dolina rzeki Adygi.

Sztubaje

Sztubaje, Stubai, Alpy Sztubajskie[] (niem. Stubaier Alpen) - grupa górska w Centralnych Alpach Wschodnich położona w Tyrolu na granicy austriacko-włoskiej. Najwyższym szczytem grupy jest Zuckerhütl (3507 m n.p.m.).

Najwyższe szczyty

Schroniska górskie

  • Adolf Pichler Hütte, 1977 m,
  • Amberger Hütte, 2136 m,
  • Becherhaus, 3191 m,
  • Brigitzköpfl Hütte, 2135 m,
  • Blaser Hütte, 2180 m,
  • Bremer Hütte, 2111 m,
  • Dortmunder Hütte, 1949 m,
  • Drei Seen Hütte, 2311 m ,
  • Dresdner Hütte, 2308 m,
  • Elfer Hütte, 2004 m,
  • Franz-Senn-Hütte, 2149 m,
  • Gubener Hütte (Schwinfurter Hütte), 2028 m,
  • Halsmarter Hütte, 1567 m,
  • Hildesheimer Hütte, 2900 m,
  • Hochstubai Hütte, 3174 m,
  • Innsbrucker Hütte, 2369 m,
  • Knappen Hütte, 1830 m,
  • Lüsens, 1634 m,
  • Nößlachjoch Hütte, 2022 m,
  • Nürnberger Hütte, 2278 m,
  • Padasterjochhaus, 2232 m,
  • Pfaffennieder Hütte (Müller Hütte), 3143 m,
  • Pforzheimer Hütte (Witzenmannhaus), 2310 m,
  • Potsdamer Hütte, 2009 m,
  • Praxmar, 1689 m, (Gsthoff wykorzystywany przez turystów z powodu braku schroniska),
  • Neue Regensburger Hütte, 2287 m,
  • Roßkogel Hütte, 1777 m,
  • Schneespitz Hütte (Magdeburger Hütte), 2423 m,
  • Starkenbrger Hütte, 2237 m,
  • Sulzenau Hütte, 2191 m,
  • Tribulaun Hütte (Tirol), 2068 m,
  • Tribulaun Hütte (Südtirol), 2373 m,
  • Truna Hütte, 1722 m,
  • Westfalenhaus, 2276 m,
  • Winnenbachsee Hütte, 2361 m.

Mapy

  • Kompass Wanderkarte, no. 83 "Stubailer Alpen", skala 1 : 50 000,
  • Kompass Wanderkarte, no. 36 "Innsbruck - Brenner", skala 1 : 50 000,

Bibliografia

  • Alpy Sztubajskie na SummitPost

Sztubaje tworzą fragment głównej grani Alp, stanowiącej zarazem granicę hydrogeograficzną. Ich północne stoki odwadniane są przez Inn (dopływ Dunaju, zlewisko Morza Czarnego), południowe stoki przez Adygę (dopływ Padu, zlewisko Adriatyku).

Geologia

Sztubaje zbudowane są ze skał metamorficznych (głównie gnejsy i łupki krystaliczne), wchodzących w skład krystalicznego rdzenia Alp Centralnych. Skały krystaliczne fragmentarycznie pokryte są resztami wapiennych skał osadowych. Dotyczy to zwłaszcza północnych części masywu, choć czapy osadowe spotyka się również w jego południowej części, np. w rejonie szczytu Tribulaun. Pasmo ma charakter wysokogórski z ostrymi graniami i głębokimi dolinami. W wyższych partiach gór występują lodowce.

2012 May Mon

Komentarze